Częste pytania

Dwupanelowym menedżerem plików na macOS, Windows i Linuksie. W jednym oknie masz dwa katalogi obok siebie i przenosisz pliki między nimi klawiszami F1–F10 albo myszą: między dyskiem, udziałami sieciowymi, serwerami FTP/SFTP i archiwami.

Tak. Bez reklam, kont, subskrypcji i ograniczeń czasowych.

• macOS 12 Monterey lub nowszy na Macach z procesorem Apple Silicon (M1 i nowsze),

• Windows 10 (wersja 1809) lub nowszy, 64-bitowy,

• Linux: Ubuntu 22.04, Debian 12 lub nowsze i pochodne — paczka .deb dla amd64 i arm64; Fedora 40 lub nowsza — paczka .rpm dla x86_64 i aarch64, z repozytorium aktualizacji.

Nie. Program jest budowany wyłącznie dla procesorów Apple Silicon.

Tak, od wersji 1.1.0. To paczka .deb dla Debiana, Ubuntu i pochodnych (Ubuntu 22.04, Debian 12 lub nowsze), w wersji na zwykłe komputery (amd64) i na maszyny ARM (arm64). Szczegóły i znane komunikaty przy instalacji opisuje instrukcja instalacji. Od 18 września 2026 jest też paczka .rpm dla Fedory — instalacja na Fedorze.

Tak. Paczka .rpm dodaje przy instalacji repozytorium FlyingFiles na nci.pl, więc nowa wersja przychodzi razem z aktualizacjami systemu — w Oprogramowaniu albo przez sudo dnf upgrade. Paczki są podpisane kluczem „NCI FlyingFiles packages”; odcisk i sposób sprawdzenia podaje instrukcja.

Nie, ale korzysta z bibliotek open source, takich jak Avalonia, SSH.NET, FluentFTP i SharpCompress. Pełną listę z wersjami i licencjami pokazuje Pomoc → O programie, a także opis działania programu.

FlyingFiles jest po polsku, po angielsku, po hiszpańsku, po niemiecku i po francusku. Przy pierwszym uruchomieniu wybiera język Twojego systemu, a gdy system jest w języku, którego program nie zna — angielski. Język zmienisz w menu Język: Polski, English, Español, Deutsch albo Français (albo pole Język w Plik → Ustawienia… → Wygląd i język). Zmiana działa od razu i program ją zapamiętuje.

• Dwa panele: źródło i cel widać naraz, a kopiowanie to jeden klawisz albo przeciągnięcie do drugiego panelu.

• Pełna obsługa klawiaturą, ze skrótami, które można zmienić.

• Serwery FTP, FTPS i SFTP oraz archiwa działają jak zwykłe katalogi.

• Przed kopiowaniem program sprawdza konflikty i daje wybór: nadpisz wszystkie, nadpisz starsze, pomiń duplikaty.

• Porównanie katalogów, wyszukiwanie zmienionych plików, statystyki drzewa katalogów.

To normalne i zdarza się raz. Pobrany obraz dostaje od przeglądarki znacznik kwarantanny, więc przy pierwszym uruchomieniu z obrazu system prosi o potwierdzenie. Kliknij Otwórz. Zainstalowana kopia znacznika już nie ma, więc kolejne uruchomienia o nic nie pytają.

To nie powinno się zdarzyć. Program jest podpisany certyfikatem Developer ID i notaryzowany przez Apple. Pobierz obraz ponownie ze strony programu. Jeśli komunikat wróci, napisz do nas — nie obchodź zabezpieczeń systemu.

W ~/Applications, czyli w katalogu Programy na Twoim koncie — nie we wspólnym /Applications. Po otwarciu obrazu i uruchomieniu FlyingFiles program sam zaproponuje przeniesienie się tam. Powód: w katalogu wspólnym każda aktualizacja prosiłaby o hasło administratora. Więcej.

Od wersji 1.5.0 program przy każdym uruchomieniu sam sprawdza, czy jest nowa wersja, i pyta tylko wtedy, gdy jest (jak to wyłączyć). Poza tym:

• macOS: Pomoc → Sprawdź aktualizacje… pobiera i instaluje nową wersję po Twojej zgodzie.

• Windows: aktualizacje przychodzą przez Microsoft Store — sam je pobiera i instaluje. Od wersji 1.1.0 jest też Pomoc → Sprawdź aktualizacje…: program pyta Sklep od razu, pokazuje postęp pobierania i instaluje aktualizację, a gdy Sklep zawiedzie, proponuje otwarcie strony FlyingFiles w Sklepie.

• Ubuntu i Debian: Pomoc → Sprawdź aktualizacje… sprawdza numer najnowszego wydania na stronie i proponuje jej otwarcie — nową paczkę .deb instalujesz sam. apt upgrade jej nie przyniesie, bo nie ma jeszcze repozytorium apt.

• Fedora: aktualizacje przychodzą same z repozytorium — w Oprogramowaniu albo przez sudo dnf upgrade.

Odznacz pole Sprawdzaj nowe wersje przy uruchomieniu programu w Plik → Ustawienia… → Wygląd i język (grupa Aktualizacje) i kliknij OK. Program przestanie łączyć się przy starcie z nci.pl (wersja ze Sklepu — z Microsoft Store), a Pomoc → Sprawdź aktualizacje… działa dalej. W wersji ze Sklepu aktualizacje instaluje też sam Sklep, niezależnie od tego pola. Więcej.

Program leży we wspólnym katalogu /Applications. Przenieś go do Applications w swoim katalogu domowym (jak to zrobić) — kolejne aktualizacje nie będą pytać o hasło.

Ta kopia programu nie pochodzi z instalacji z obrazu .dmg. Pobierz obraz ze strony, uruchom z niego FlyingFiles, zgódź się na instalację w Programach użytkownika i sprawdzaj aktualizacje w zainstalowanej kopii.

Tak działa zaufanie w Debianie i Ubuntu: liczy się repozytorium, nie plik. Paczka pobrana ze strony nie ma podpisanej listy pakietów, więc App Center nie potrafi sprawdzić, kto ją zbudował — i mówi to wprost. Ten sam komunikat wyskakuje przy paczkach Chrome'a, Zooma czy Visual Studio Code. Zniknie, gdy FlyingFiles dostanie własne repozytorium apt (planujemy je, na razie bez terminu). Do tego czasu plik potwierdzisz sumą kontrolną — jak to zrobić.

To błąd App Center: gdy jakaś wersja FlyingFiles jest już zainstalowana, uznaje paczkę z nowszą wersją za zainstalowaną i wyszarza przycisk. Poprawka trafi do Ubuntu z jedną z kolejnych aktualizacji App Center. Do tego czasu zainstaluj nową wersję w terminalu: sudo apt install ./flyingfiles_1.7.4_amd64.deb — szczegóły.

To ostrzeżenie, nie błąd — instalacja się udaje. apt chciał przeczytać paczkę jako nieuprzywilejowany użytkownik _apt, ale nie ma wstępu do Twojego katalogu domowego, więc zrobił to jako root. Dotyczy każdej paczki .deb instalowanej z katalogu domowego. Jak go uniknąć.

Bo tylko tak Windows instaluje program bez ostrzeżeń. Filtr SmartScreen ostrzega przed instalatorami, których nikt jeszcze nie pobierał — nawet podpisanymi. Pakiety w Microsoft Store podpisuje sam Microsoft, więc ostrzeżeń nie ma, a aktualizacje przychodzą automatycznie.

Tak. Każdy komputer ma własne ustawienia, a od wersji 1.5.0 przeniesiesz je między komputerami plikiem albo przez sieć lokalną.

Nie. F8 usuwa trwale, po potwierdzeniu (domyślna odpowiedź to Nie). Do kosza przeniesiesz element z menu kontekstowego: Przenieś do kosza (tylko na dysku komputera).

Skopiuj katalog F5 i w oknie Konflikty plików wybierz Nadpisz starsze. Pliki, które zmieniłeś niedawno, znajdziesz też oknem Wyszukaj zmiany, które kopiuje je z zachowaniem struktury katalogów.

Pole Zmniejsz pliki jest w oknie Zatwierdź zmiany (Funkcje → Wyszukaj zmiany…, potem Kopiuj z zaznaczonym Wyświetl zmiany). Usuwa z plików PHP komentarze, puste wiersze, wcięcia i zbędne odstępy, zanim trafią na serwer albo do katalogu docelowego. Pliki źródłowe się nie zmieniają. HTML między znacznikami PHP, napisy i bloki heredoc zostają co do znaku. Plik, którego program nie jest pewny (np. z krótkim znacznikiem <?), idzie bez zmian, a powód trafia do dziennika transferów. Przy każdym otwarciu okna pole jest niezaznaczone. Na razie obsługuje tylko pliki PHP (.php, .phtml, .php3, .php4, .php5, .php7, .php8); pozostałe pliki kopiują się bez zmian.

Po zmniejszeniu kod PHP stoi w jednym wierszu (podziały wierszy zostają tylko w HTML, napisach i blokach heredoc), więc numery wierszy w błędach i ostrzeżeniach z logów serwera nie zgadzają się z plikiem źródłowym — w pliku z samym kodem to zwykle wiersz 1. Gdy szukasz błędu, wgraj plik jeszcze raz bez zaznaczania pola. Więcej.

Pliki już skopiowane zostają. Plik przerwany w trakcie nie zostaje na dysku w połowie, a istniejący plik docelowy zostaje nietknięty. Plik wysłany na serwer w połowie program usuwa z serwera.

Program rozpoznał, że cel to ten sam plik albo katalog co źródło, choć ścieżki są zapisane inaczej. Dwa częste przypadki:

• Zmiana samej wielkości liter w oknie F6, np. raport.txt → Raport.txt. Na macOS i Windows dysk zwykle nie rozróżnia wielkości liter, więc to ten sam plik. Nazwę zmienisz Shift+F6 albo poleceniem Zmień nazwę w menu kontekstowym.

• Ten sam plik pod inną ścieżką: /tmp i /private/tmp na macOS, katalog widziany przez dowiązanie (symlink), a w Windows dysk sieciowy Z: i ten sam udział pod adresem serwera albo C:\ i \\localhost\C$. Przeniesienie „na siebie” skasowałoby jedyną kopię pliku, więc program odmawia.

Katalogu nie przeniesiesz ani nie skopiujesz do jego własnego podkatalogu, także przez taki alias; wtedy komunikat brzmi: „Nie można umieścić '…' w nim samym ani w jego podkatalogu.” W wersji 1.3.0 i starszych przeniesienie przez alias ścieżki kasowało plik — zaktualizuj program. Więcej.

Tak. Przeciągnięcie do drugiego panelu kopiuje, a w obrębie panelu — na podkatalog albo /.. — przenosi. Z wciśniętym Option / Ctrl przeciąganie kopiuje, z Shift przenosi. Pasek pod panelem mówi, co się stanie po upuszczeniu albo dlaczego tu nie wolno. Po upuszczeniu otwiera się okno z wyborem Kopiuj albo Przenieś; wyłączysz je polem Po przeciągnięciu plików pokazuj okno kopiowania lub przenoszenia w Ustawieniach → Kopiowanie i przenoszenie.

Pliki z dysku przeciągniesz też do Findera, Eksploratora, na pulpit albo do innego programu. O kopiowaniu albo przenoszeniu decyduje wtedy tamten program: Eksplorator kopiuje, a z Shift przenosi; Finder na tym samym dysku przenosi, a z Option kopiuje. Pliki z innych programów upuszczone w panelu są domyślnie kopiowane; przeniesiesz je wyborem Przenieś w oknie po upuszczeniu. Więcej.

Finder, Eksplorator i inne programy przyjmują tylko pliki, które leżą na dysku komputera. Plik z serwera trzeba by najpierw pobrać, a plik z archiwum — rozpakować. Dlatego takie pliki przeciąga się tylko między panelami, w tym samym oknie FlyingFiles. Na pulpit albo do innego programu skopiuj je najpierw na dysk, np. F5 do drugiego panelu, i dopiero stamtąd przeciągnij.

Przejdź do katalogu, w którym ma leżeć plik, i naciśnij Cmd+V (macOS) albo Ctrl+V (Windows, Linux) na liście plików. Program zapyta o nazwę i — gdy schowek ma kilka postaci, np. tekst i obraz — o to, w jakiej zapisać. Tekst trafia do .txt, obraz do .png; da się też zapisać HTML, RTF i PDF. Więcej.

Kliknij prawym przyciskiem jego przycisk na pasku dysków (albo jego katalog w /Volumes na macOS, w /media na Linuksie) i wybierz Formatuj wolumin…. W oknie Formatuj wolumin wybierz System plików, wpisz nazwę w polu Nazwa woluminu, kliknij Formatuj i potwierdź. Program formatuje tylko ten wolumin — pozostałe partycje dysku zostają — i nie oferuje formatowania dysku startowego, udziału sieciowego, płyty ani obrazu dysku. Windows poprosi o zgodę administratora, a Linux może poprosić o hasło. Od wersji 1.5.0. Więcej.

Uwaga: Formatowanie bezpowrotnie usuwa wszystkie dane z woluminu.

Dziś nie. + zaznacza wszystko, Shift ze strzałkami zaznacza zakres, a pliki według nazwy znajdziesz w oknie Wyszukaj.

Nie. Shift+F6 zmienia nazwę jednego elementu.

Przycisków „wstecz” i „dalej” nie ma, ale od wersji 1.2.0 każdy panel ma historię katalogów: przycisk z zegarem przy polu ścieżki rozwija katalogi, w których panel ostatnio był, a kliknięcie przenosi tam od razu. Do tego lista ostatnio wpisanych ścieżek (strzałka przy polu ścieżki) i skróty ścieżek pod F2.

Od wersji 1.1.1 panele odświeżają się same, gdy wracasz do FlyingFiles z innego programu. Zmian zrobionych w czasie, gdy okno FlyingFiles jest aktywne, panel nie śledzi, a panele FTP i SFTP odświeża się ręcznie: Cmd+R / Ctrl+R.

Włącz Widok → Pokaż ukryte pliki.

W Plik → Skróty klawiaturowe…. Zaznacz czynność, kliknij w pole Skrót i naciśnij nową kombinację. Na liście są klawisze F1–F10, panele i pasek górny oraz polecenia z menu Plik, Funkcje, FTP/SFTP i Pomoc — także te, które domyślnie nie mają skrótu, np. Wyszukaj…. Skrót zajęty przez inną czynność przechodzi do zaznaczonej, a tamta zostaje bez skrótu; okno o tym mówi. Kombinacji, które by coś zepsuły, program odmawia i wyjaśnia dlaczego — to np. sama litera, Cmd+C / Ctrl+C potrzebne w polu ścieżki, Cmd+Q albo Alt+F4. Po OK nowe skróty działają od razu: w klawiszach, przy pozycjach menu, na pasku F1–F10 i w oknie pomocy.

Domyślny skrót jednej czynności przywraca przycisk Domyślny, a wszystkich naraz — Przywróć wszystkie domyślne. Usuń skrót zostawia czynność bez skrótu; jej przycisk na pasku F1–F10 nadal działa myszą. Klawiszy listy plików (np. Spacja, Insert, strzałki) i skrótów w oknach podglądu i edycji zmienić się nie da. Więcej.

Naciskaj je z fn albo w Ustawieniach systemowych → Klawiatura włącz używanie F1, F2 itd. jako standardowych klawiszy funkcyjnych. Możesz też dać czynnościom z paska F1–F10 inne skróty, np. z klawiszem Cmd — w Plik → Skróty klawiaturowe… (jak).

Cmd+Spacja zajmuje zwykle Spotlight, a Control+Spacja — zmiana źródła wprowadzania. Zaznaczaj Spacją (przesuwa kursor dalej) albo kliknięciem z Cmd.

Nie. Porównanie katalogów powie, że pliki się różnią (także po sumie MD5), ale nie pokaże różnic w treści.

Otwórz Statystyki katalogu… z menu kontekstowego albo statystyki wskazanego katalogu. Pod podsumowaniem jest lista Katalogi od największego, z rozmiarami całych poddrzew i ścieżkami względnymi. Dwuklik lub Enter na wierszu katalogu otwiera go w aktywnym panelu. ↗

Otwiera i zmienia ZIP, TAR, TAR.GZ, TAR.BZ2, TAR.XZ i GZ. Otwiera do odczytu 7z, RAR, .bz2 i .xz. Tworzy ZIP, TAR, TAR.GZ, TAR.BZ2, TAR.XZ i GZ. Szczegóły.

RAR-a może tworzyć tylko oprogramowanie firmy RARLAB — tak stanowi licencja formatu. Zapisu 7z program dziś nie ma; archiwa 7z otwiera i rozpakowuje.

Tak, od 1.6.0 ZIP z AES lub ZipCrypto: przy otwarciu podaj hasło, a po pomyłce wpisz je ponownie. Nowe archiwum ZIP zaszyfrujesz w Kompresuj… → Szyfruj hasłem. AES-256 jest silne; ZipCrypto jest słabe, ale zgodne z Eksploratorem Windows. Nazwy plików pozostają widoczne. Zaszyfrowane 7z i RAR nie są obsługiwane. Instrukcja.

Nie — przy wyjściu z archiwum (przez /.. w jego głównym katalogu, przejście panelu gdzie indziej albo zamknięcie okna). Jeśli zapis się nie uda, program pokaże błąd i zostawi archiwum otwarte ze zmianami.

Tak było do wersji 1.2.0 przy archiwach spakowanych na Windows (Eksploratorem, 7-Zip albo WinRAR), które zapisują nazwy w starej stronie kodowej systemu. Od wersji 1.3.0 program czyta takie nazwy tak jak Windows. Zaktualizuj program.

Program rozpakowuje archiwum do katalogu tymczasowego, a archiwum z serwera najpierw pobiera w całości. Duże archiwum z serwera szybciej skopiujesz na dysk i otworzysz lokalnie.

W pęku kluczy macOS albo w Menedżerze poświadczeń Windows, pod nazwą FlyingFiles FTP. Plik ustawień nigdy ich nie zawiera.

Bo hasło do serwera leży w pęku kluczy systemu, a nie w pliku programu. Kliknij Zawsze pozwalaj — system nie zapyta ponownie. Przy jednym odczycie hasła macOS potrafi pokazać dwa okna po sobie; to normalne zachowanie systemu.

Tak, przy SFTP. Wskaż plik klucza w polu Klucz prywatny (SFTP), a hasło klucza wpisz w polu Hasło. Agent SSH (np. ssh-agent czy menedżer haseł) nie jest używany — potrzebny jest plik klucza.

Nie. Połączenie jest szyfrowane, ale program nie wykryje podstawionego serwera. Łącz się z serwerami, którym ufasz, i unikaj publicznych sieci bez VPN. Więcej o bezpieczeństwie.

Nie. FlyingFiles obsługuje jawne FTPS (szyfrowanie włączane po połączeniu, zwykle na porcie 21).

Zmień tryb połączenia danych: w FTP/SFTP → Zarządzaj połączeniami… → Edytuj wyłącz (albo włącz) Tryb pasywny (PASV). Więcej.

W Ustawieniach zwiększ Timeout transferu FTP/SFTP i Liczbę powtórzeń.

W Ustawieniach → Połączenia sieciowe → Data modyfikacji plików kopiowanych przez FTP/SFTP wybierz Taka sama jak data pliku źródłowego (domyślnie). Od 1.7.3 ustawienie działa w obu kierunkach, także ze sparowanymi komputerami. Inna data może wynikać z wybranej daty kopiowania, odpowiedzi Tak w trybie pytania, włączonego Szybkiego FTP/SFTP albo braku obsługi ustawiania dat na serwerze. Przy pobieraniu przez FTP dokładna data wymaga obsługi MDTM; bez niej program bierze mniej dokładną datę z listy plików. Daty FTP są przesyłane w UTC.

Opis ustawienia.

Tak: połącz lewy panel z jednym serwerem, prawy z drugim i naciśnij F5. Dane idą przez Twój komputer.

Nie bezpośrednio — FlyingFiles nie łączy się z WebDAV, S3 ani z interfejsami chmur. Od wersji 1.1.1 na macOS i Windows Google Drive, iCloud Drive, OneDrive i Dropbox zainstalowane na komputerze mają swoje przyciski na pasku dysków: jeden klik otwiera katalog chmury w panelu i można z niego kopiować jak z dysku, a pliki trzymane tylko w chmurze ściągają się przy kopiowaniu. Działa to z każdą usługą, która synchronizuje pliki do katalogu na dysku.

„Udostępnione dla mnie” to tylko widok na stronie Google Drive, a nie folder. Program Google Drive na komputer go nie synchronizuje, więc nie widzi go ani Finder, ani Eksplorator, ani FlyingFiles. Wystarczy dodać skrót:

1. Na drive.google.com otwórz Udostępnione dla mnie.

2. Kliknij folder prawym przyciskiem i wybierz Organizuj → Dodaj skrót (w starszych wersjach: Dodaj skrót do Mojego dysku), a potem wskaż Mój dysk.

3. Po chwili folder jest w FlyingFiles pod przyciskiem Google Drive → Mój dysk.

Można zaznaczyć kilka folderów naraz. Skrót nie zajmuje miejsca na Twoim koncie, a zawartość zostaje u właściciela. Nowe udostępnienia dodaje się tak samo. Potrzebny jest zainstalowany program Google Drive na komputer.

Podłącz go w systemie (Finder: Idź → Połącz z serwerem, Windows: dysk sieciowy albo ścieżka \\serwer\udział). Pojawi się na pasku dysków. Na macOS skrót ścieżki do katalogu na udziale podłączy go sam, gdy udział będzie odłączony.

W menu Widok włącz Zawijaj wiersze (także dla dużych plików) albo odznacz Informacje o pliku. Przy obrazach można schować pasek powiększenia i narzędzia F4. Wybory działają do zamknięcia okna. Więcej.

Nie w swoim oknie. Podgląd nagrania pokazuje rozdzielczość, czas trwania, na macOS klatkę z nagrania, i otwiera je w odtwarzaczu systemowym albo w wybranym programie. Filmy można za to konwertować: zmienić rozdzielczość, jakość, kodek albo format. Do konwersji potrzebny jest darmowy FFmpeg zainstalowany w systemie (jak go zainstalować).

Program nie potrafi dziś pokazać tych formatów jako obrazu i otwiera je w widoku szesnastkowym. Otwórz je w programie systemowym klawiszem Enter.

Tak. Podgląd (F3) i edycja (F4) czytają tylko to, co widać, więc plik dowolnej wielkości otwiera się od razu. Plik binarny (poza obrazem) otwiera się szesnastkowo. Plik tekstowy większy niż 4 MB otwiera się w edytorze dużych plików z numerami linii, które liczą się w tle; taki plik nie ma kolorowania składni ani widoku sformatowanego Markdown. W dużym pliku zapis zmian, które nie zmieniają jego długości, trwa sekundy nawet przy gigabajtach; inny zapis idzie przez plik tymczasowy, z postępem i przyciskiem Anuluj. Plik z serwera FTP/SFTP program najpierw pobiera w całości do katalogu tymczasowego. Więcej.

Tak, bez względu na wielkość pliku. Plik binarny (poza obrazem) F4 otwiera w edytorze szesnastkowym, a plik tekstowy przełączysz na Szesnastkowo w przełączniku nad tekstem. Edytor ma kolumnę cyfr i kolumnę znaków (przełącza je Tab), nadpisywanie i wstawianie (klawisz Insert albo kliknięcie w przycisk Nadpisywanie / Wstawianie na dole okna), a zmienione bajty pokazuje innym kolorem. Więcej.

Kliknij Tekst w przełączniku nad tekstem, po prawej stronie (obok Sformatowany i Szesnastkowo). Plik Markdown (.md, .markdown i pokrewne) otwiera się sformatowany w podglądzie (F3) i w edycji (F4); każde otwarcie zaczyna od tego widoku. W sformatowanej edycji znaczniki widać w wierszu z kursorem i w zaznaczonych wierszach, a w tabeli i bloku kodu — w całym bloku. Formatowanie nie zmienia pliku: zapisuje się tekst źródłowy. Plik Markdown większy niż 4 MB otwiera się od razu jako tekst. Więcej.

Pasek jest schowany, dopóki go nie wywołasz. Pokazuje go Cmd+F / Ctrl+F, a chowa Esc w polu wyszukiwania albo krzyżyk na końcu paska. Esc poza paskiem zamyka okno. W dużym pliku szukanie idzie w tle po całym pliku, od miejsca kursora, a licznik pokazuje postęp. W widoku Szesnastkowo wybierz na pasku Bajty (hex), żeby szukać bajtów, np. 4A 6F. Do wiersza albo położenia przejdziesz Cmd+L / Ctrl+G, bez otwierania paska. Więcej.

Esc, Anuluj i zamknięcie okna zamykają edytor bez pytania o niezapisane zmiany. Widać je za to w tytule okna: „Edycja — nazwa pliku (Niezapisane zmiany)”. Zapisuj Cmd+S / Ctrl+S (okno zostaje otwarte) albo zamykaj z zapisem klawiszem F2 lub przyciskiem Zapisz. Dwa wyjątki: Esc w pasku Znajdź chowa tylko pasek, a w trakcie zapisu przerywa zapis zamiast zamykać okno.

Program rozpoznaje kodowanie po treści pliku: UTF-8 (z BOM i bez), UTF-16 (little-endian i big-endian, z BOM i bez), Windows-1250 i ISO-8859-1. Wiersz nad tekstem (Kodowanie:) mówi, co rozpoznał, np. cp1250, utf-8-sig (UTF-8 z BOM) albo utf-16-le (UTF-16 bez BOM). Edytor zapisuje plik w tym samym kodowaniu, z tą samą kolejnością bajtów i z BOM tylko wtedy, gdy plik go miał. Gdy w pliku ISO-8859-1 wpiszesz znak, którego to kodowanie nie ma, edytor nie zapisze pliku i powie dlaczego.

Plik w innym kodowaniu (np. ISO-8859-2) może wyświetlić się z błędnymi znakami, a ręcznego wyboru kodowania nie ma. Otwórz taki plik w edytorze tekstu z systemu (Otwórz za pomocą) albo obejrzyj jego bajty w widoku Szesnastkowo. Polski tekst w Windows-1250 pokazywał się czasem jako „krzaczki” w wersji 1.3.0 i starszych — zaktualizuj program. Więcej.

Nie. Czynność Edycja (domyślnie F4) zawsze otwiera wbudowany edytor. W Plik → Skróty klawiaturowe… zmienisz jej klawisz, ale nie program. Plik w innym programie otworzysz Enter albo przez Otwórz za pomocą w menu kontekstowym.

Kliknij film prawym przyciskiem i wybierz Konwertuj wideo… (albo Funkcje → Konwertuj wideo…). Zmienisz rozdzielczość (od 480p do 4K, bez powiększania mniejszych nagrań), jakość albo przepływność, kodek (H.264, HEVC, VP9, AV1 albo przepakowanie bez utraty jakości) i format (MP4, MOV, MKV, WebM, a sam dźwięk jako M4A albo MP3), także dla wielu plików naraz. Oryginał zostaje: plik wynikowy trafia obok niego albo do katalogu drugiego panelu, a gdy nazwa jest zajęta, dostaje numer, np. (2). Konwertować można pliki z dysku komputera; film z serwera albo z archiwum skopiuj najpierw na dysk. Więcej.

Kliknij MP4 prawym przyciskiem i wybierz Wyodrębnij dźwięk…: MP3 (64–320 kb/s, próbkowanie, mono/stereo) albo Oryginalny kodek (bez kodowania), np. AAC do M4A. Potrzebny jest FFmpeg instalowany osobno, a przy zachowaniu kodeka także ffprobe. Krok po kroku.

FlyingFiles konwertuje filmy darmowym programem FFmpeg, którego nie dołącza. Okno Brak programu FFmpeg podaje polecenie dla Twojego systemu z przyciskiem Kopiuj polecenie:

Po instalacji kliknij Sprawdź ponownie — nie trzeba zamykać programu. FFmpeg z innego miejsca wskażesz przyciskiem Wskaż program… albo w polu Program FFmpeg w Ustawieniach → Podgląd i wideo. Paczki dla Linuksa polecają FFmpeg, więc zwykle instaluje się razem z FlyingFiles. Pakiet ffmpeg-free z Fedory nie ma koderów x264 i x265: HEVC nie zakoduje, a H.264 tylko przez OpenH264. Pełny zestaw kodeków daje pakiet ffmpeg z repozytorium RPM Fusion. Okno konwersji pokazuje tylko kodeki, które ma zainstalowany FFmpeg. Więcej.

CD-R i CD-RW, DVD±R, DVD±RW i DVD±R DL, BD-R, BD-RE, BD-R DL i BD-R XL — na macOS, Windows i Linuksie, na nagrywarce wbudowanej albo podłączonej przez USB. Nagrywa pliki i katalogi z dysku komputera; przed zapisem sprawdza, czy się zmieszczą, a po zapisie — czy dane na płycie się zgadzają. Opis krok po kroku: Nagrywanie płyt.

Tak. Dla systemu M-DISC to zwykła płyta DVD+R albo BD-R, więc nagrywa się ją tak samo. Potrzebna jest nagrywarka, która obsługuje M-DISC — to ona decyduje o trwałym zapisie.

Tak robi sam Windows: formatuje pustą BD-R z obszarem zapasowym na uszkodzone miejsca, który zabiera 768 MB na każdą warstwę, a zapis idzie o połowę wolniej. FlyingFiles domyślnie nagrywa BD-R bez formatowania — z pełną pojemnością i szybkością — na każdym systemie. Obszar zapasowy włączysz polem Obsługa zapasowych sektorów na płytach BD-R w Ustawieniach → Nagrywanie płyt; na macOS to pole nie działa. Więcej.

Nie. FlyingFiles po nagraniu zamyka płytę. Płytę wielokrotnego zapisu (RW, RE) możesz nagrać jeszcze raz, ale jej dotychczasowa zawartość zostanie skasowana.

Nie. Plik .iso zaznaczony do nagrania trafi na płytę jako zwykły plik. Obraz nagrasz narzędziem systemu: na macOS poleceniem hdiutil burn obraz.iso w Terminalu, na Windows poleceniem Nagraj obraz dysku w menu kontekstowym pliku.

FlyingFiles nagrywa na Linuksie programem xorriso. Paczki go polecają, więc zwykle instaluje się sam; jeśli go nie ma, zainstaluj go poleceniem sudo apt install xorriso (Ubuntu, Debian) albo sudo dnf install xorriso (Fedora).

Od wersji 1.5.0 są dwa sposoby, oba w Plik → Ustawienia… → Synchronizacja:

• Plikiem: na starym komputerze Zapisz do pliku… — powstaje plik .ffsync zaszyfrowany Twoim hasłem (co najmniej 8 znaków). Przenieś go np. na pendrivie, a na nowym komputerze kliknij Wczytaj z pliku… i podaj hasło. Działa także między macOS, Windows i Linuksem.

• Przez sieć lokalną: sparuj komputery i na nowym komputerze kliknij Synchronizuj teraz przy starym.

W obu przypadkach program najpierw pokazuje listę zmian — nowe, zmienione i usunięte pozycje — i wprowadza tylko zaznaczone. Przenoszą się serwery FTP/SFTP z hasłami, terminale, skróty ścieżek, ustawienia, język, motyw, czcionka i skróty klawiaturowe — co dokładnie, wybierasz polami w zakładce. Rozmiar okna, katalogi paneli i ścieżka FFmpeg zostają na każdym komputerze własne. Więcej.

Na obu komputerach otwórz Plik → Ustawienia… → Synchronizacja i kliknij Sparuj komputer…. Na jednym kliknij Sparuj przy drugim komputerze, na drugim Kontynuuj, a potem porównaj sześciocyfrowy kod widoczny na obu ekranach i na obu kliknij Kody są takie same. Komputery muszą być w tej samej sieci lokalnej, a FlyingFiles (1.5.0 lub nowszy) uruchomiony na obu. Krok po kroku.

• Okno parowania musi być otwarte na obu komputerach, a oba komputery — w tej samej sieci lokalnej (ta sama podsieć). Połączenie przez VPN się nie liczy.

• macOS: zezwól FlyingFiles na dostęp do sieci lokalnej. Jeśli kiedyś odmówiłeś, włącz go w Ustawieniach systemowych → Prywatność i ochrona → Sieć lokalna i kliknij Odśwież w oknie parowania.

• Windows: wersja ze Sklepu ma reguły zapory od instalacji — nic nie trzeba ustawiać.

• Zapora: program potrzebuje portu UDP 28217 i portów TCP 28217–28220. Na Linuksie z włączoną zaporą: sudo ufw allow 28217/udp && sudo ufw allow 28217:28220/tcp (Ubuntu, Debian) albo sudo firewall-cmd --permanent --add-port=28217/udp --add-port=28217-28220/tcp && sudo firewall-cmd --reload (Fedora).

• Linux: potrzebny jest pęk kluczy Secret Service (GNOME Keyring, KWallet) — więcej.

• Gdy lista dalej jest pusta, wpisz w oknie parowania adres drugiego komputera — ten, który pokazuje jego okno parowania — i kliknij Połącz.

Zapora, porty i zgody systemu.

• Plikiem: tak, jeśli w zakładce Synchronizacja zaznaczone są pola Serwery FTP/SFTP i ich kategorie i Hasła do serwerów (domyślnie są). Plik jest zaszyfrowany hasłem, którego nie da się odzyskać.

• Przez sieć lokalną: tylko do komputerów, którym na to pozwolisz. Na komputerze z hasłami włącz przy sparowanym komputerze Udostępniaj mu hasła do serwerów — domyślnie to pole jest wyłączone.

Na drugim komputerze hasła trafiają do pęku kluczy systemu, tak jak wpisane ręcznie. Więcej.

Za pierwszym razem system pyta osobno o każde hasło zapisane przez inną wersję programu. Wybierz Zawsze pozwalaj — potem FlyingFiles korzysta z własnej, zaszyfrowanej kopii haseł i pyta najwyżej raz. Gdy odmówisz, program pominie to hasło i powie, ile haseł pominął.

Nie. Plik przenosisz sam, a przez sieć lokalną ustawienia przechodzą tylko po kliknięciu Synchronizuj teraz — i tylko między komputerami w tej samej sieci lokalnej. Program nie korzysta z żadnego serwera w internecie ani z konta.

Sparuj komputery, a na komputerze z plikami zaznacz w Ustawieniach → Synchronizacja pole Udostępniaj pliki tego komputera sparowanym komputerom (domyślnie wyłączone) i kliknij OK. Na drugim komputerze przycisk z nazwą tamtego komputera stoi na pasku dysków od sparowania — po włączeniu udostępniania kliknięcie pokaże w panelu jego dyski. Kopiujesz i przenosisz jak zwykle, F5 i F6. FlyingFiles musi być uruchomiony na obu komputerach. Udostępnienie obejmuje wszystkie dyski w granicach uprawnień Twojego konta, więc włączaj je tylko dla własnych komputerów. Więcej.

Parowania są zaszyfrowane kluczem z pęku kluczy Secret Service (GNOME Keyring, KWallet). Gdy pęku nie ma albo jest zablokowany, synchronizacja w sieci lokalnej i pliki sparowanych komputerów są wyłączone. Odblokuj pęk kluczy i kliknij Spróbuj ponownie w zakładce Synchronizacja. Przenoszenie ustawień plikiem działa także bez pęku — wtedy bez haseł do serwerów.

• macOS: ~/Library/Application Support/FlyingFiles/

• Windows: %APPDATA%\FlyingFiles\

• Linux: ~/.config/FlyingFiles/ (albo $XDG_CONFIG_HOME/FlyingFiles/)

Plik settings.toml ma kopie zapasowe settings.toml.bak.1–.bak.5. Więcej.

Zamknij program i zmień nazwę pliku settings.toml. Uwaga: w tym pliku są też zapisane połączenia, skróty ścieżek i zmienione skróty klawiaturowe. Same skróty klawiaturowe przywrócisz w programie: Plik → Skróty klawiaturowe… → Przywróć wszystkie domyślne, potem OK. Więcej.

Instrukcja dla macOS i dla Windows.

Nie. Pliki trafiają tylko tam, dokąd sam je skopiujesz — na przykład na serwer FTP/SFTP, który skonfigurowałeś. Polityka prywatności.

Nie. Nie ma telemetrii, analityki, kont ani reklam.

Tylko z serwerami FTP/FTPS/SFTP, które sam dodasz, z udziałami sieciowymi zamontowanymi w systemie, ze sparowanymi komputerami w Twojej sieci lokalnej oraz z nci.pl — przy uruchomieniu (od wersji 1.5.0; da się wyłączyć) i gdy wybierzesz Pomoc → Sprawdź aktualizacje…. Tak działa wersja dla macOS i wersja dla Linuksa (ta pyta tylko o numer najnowszego wydania). Wersja dla Windows ze Sklepu nie łączy się z nci.pl: pyta Microsoft Store, a aktualizację pobiera i instaluje Sklep. Połączenia z innymi komputerami z FlyingFiles pojawiają się dopiero wtedy, gdy otworzysz okno parowania albo masz sparowane komputery.

Sprawdź, czy:

• nie trwa inna operacja — w trakcie kopiowania panele i pasek klawiszy są zablokowane;

• nie jest otwarte okno dialogowe;

• drugi panel pokazuje pliki, a nie listę serwerów albo terminali — wtedy program pokaże ostrzeżenie;

• coś jest zaznaczone albo kursor stoi na elemencie, a nie na wierszu /..;

• czynność ma nadal ten klawisz — w Plik → Skróty klawiaturowe… mogła dostać inny skrót albo żaden; bieżący skrót widać na przycisku paska klawiszy (jak przywrócić domyślny);

• na Macu klawisze funkcyjne nie zmieniają jasności ani głośności (jak to zmienić).

W pliku logs/transfers.log w katalogu ustawień. Hasła są w nim zamaskowane.

Napisz na kontakt@nci.pl. Co warto podać, opisuje strona pomocy.

Część z nich rozważamy, ale bez terminów. Napisz na kontakt@nci.pl, czego brakuje Ci najbardziej — to pomaga ustalić kolejność.